152 - از خطبه‌هاى آن حضرت عليه السلام است ( در توحيد و صفات خداوند ) : قسمت أول خطبه ( 1 ) سپاس خدائى را سزا است كه بوسيلهء آفريده‌هايش بر وجود و هستى خويش راهنما است ( زيرا هر مخلوقى ممكن است و ممكن به خودى خود داراى وجود و هستى نمى گردد ، پس هويدا است كه او را خالق و آفريده‌اى مى باشد ) و بحدوث و نو پيدا شدن آفريده‌هايش بر ازلى بودن و ابتداء نداشتن خود دليل است ( زيرا ايجاد كننده اگر ازلى و قديم نبوده حادث باشد به ايجاد كنندهء ديگرى نيازمند بوده نمى تواند مبدأ ايجاد باشد ) و بشبيه بودن آفريده‌ها با يكديگر نشان مىدهد بر اينكه مانندى براى او نيست ( زيرا اجسام در جسميّت با هم شريكند ، پس اگر شبيهى از آنها براى او بود او هم جسم بود و جسميّت از لوازم